Rogoznica naar Trogir

Na onze bonte avond in Rogoznica ging het in de boot Holly niet zo lekker. Olivier werd al spugend wakker om 5 uur in de ochtend in bed . We hebben nog even in de kajuit samen gelegen maar om 6 uur moest hij toch echt nog een keer spugen. Duidelijk een gevalletje van zeeziek maar ik moet eerlijk toegeven we lagen lekker te klotsen tegen de kant. Olivier is nog even in slaap gevallen tot 8 uur maar zelf ben ik maar mij beide blogs gaan schrijven.

In Rogoznica raakte we een deel van onze vloot kwijt. Remco en Leonie, Wiljo en Lara gingen maar 1 week mee en dus moesten zij ons hier gaan verlaten. Dat voelde wel raar, net of je een deel van jezelf verliest. Het was ook zo gezellig met elkaar. Koen was het er duidelijk niet mee eens en was erg verdrietig. Lara moest toen ook huilen en was het echt tijd om te gaan. Zij gingen via Murter terug naar de haven van Sukosan. Wij gingen daarentegen op weg naar Trogir. 

Om 11 uur zijn wij de reis begonnen. Een heerlijk weertje maar er zou naar alle waarschijnlijkheid weinig wind zijn. Eenmaal de zee opvarende viel dit allemaal mee en hebben we voor een groot deel kunnen zeilen. Naar Trogir moesten we .... Miles varen. Rond 16.00 uur kwamen we aan bij Trogir. Hier was een erg sterke wind dus het inparkeren in de haven vraagt dan wel wat stuurmanskunst en hulp van de kant. Ook hier was het aan een mooring buoy aanleggen. Alex en Janet, en Nico en Kristel hadden net voor ons aangelegd. Nu moesten wij de boot precies tussen 2 andere inleggen en dat had Marc goed gedaan. Direct er goed achteruit ingeparkeerd. Als laatste moest Roger nog gaan aanleggen en dat was een stukje moeilijker. Hij moest aan de andere kant aanleggen en werd steeds weggeblazen. De andere mannen waren dan maar aan boord geklommen om te helpen. De ene de mooring buoy, de andere de touwen en Marc had het roer van Roger overgenomen. Met de hulp van iedereen kwamen ook Roger en Anna goed te liggen in de haven. Goed teamwork.

Wat waren we op een prachtige plek beland in Kroatië. Bij binnenkomst zag je direct een ford staan uit de 15de eeuw en authentieke gebouwen. Een prachtig uitzicht vanuit de haven op de stad Trogir. 

Pepijn ging snel van boord want hij wilde met Manou en Alies krabben gaan vangen. Er waren twee kleine bruggetjes in de haven waar tegen de kant krabben zaten. Met een schepnet, de hello Kitty emmer van Olivier, een netje en de krabbenvanger,die Pepijn had gekocht bij opa en oma in Zeeland, gingen ze aan de slag. Al snel hadden ze krabben gevangen met het schepnet gevangen in de emmer gestopt en netje eroverheen gespannen zodat ze niet weg konden. 
Wij konden ons prima vermaken door te kijken hoe de andere boten in haven gingen aanliggen met de sterke wind. Prachtig om te zien hoe dit niet altijd even goed gaat en het een tijdje duurt voordat ze in de haven liggen. Het mooie is wel dat iedereen aan de kant je een helpende hand toereikt maar het spreekwoord de beste stuurlui staan aan wal is hier wel op van toepassing. En de temperament volle Italianen die kunnen er wat van. 

Voordat we in Trogir in de stad gingen eten, moest er een krabbenrace gehouden worden zodat we konden zien welke krab vanaf het bruggetje het water zou bereiken. Alle papa's, mama,s en kinderen gingen er klaar voor zitten. Pepijn liet de krabben uit de emmer. Er was 1  krab die een stukje liep en dat was alles. De rest lag op een kluitje bij elkaar en moesten een zetje krijgen. Bijna dode krabben zou ik zeggen. 
Na deze 'spannende' race gingen we Trogir in om samen iets te eten. Overal waren kleine steegjes met winkeltjes en eettentjes die weer uitkwamen op een plein waar een grote kerk stond. Voor de kerk stond het beeld van Johannes de Doper waar de kerk naar vernoemd is. Binnen is een kerkmis aan de gang. Aan de buitenkant van de kerk zijn prachtige beelden en pilaren te zien vol met afbeeldingen van vooral dieren. 
Nadat eindelijk de brillen van Evi en Roger weer gemaakt werden door de plaatselijke brillenwinkel, gingen we eten bij een restaurant genaamd 'Era'. Buiten was geen plek te vinden dus dan maar binnen in de airco die ons was aanbevolen. Jammer de airco werkte niet geweldig maar we hadden in iedergeval weer een hapje gegeten, overigens niets bijzonders. Pepijn had voor zijn vrienden in een winkeltje fotolijstjes gevonden waarin hij een foto wilde stoppen van hen samen. 
Zelf had ik de nacht ervoor amper geslapen, had veel last van zeebenen en misschien ook wel bevangen door de warmte. Snel naar huis om een lekkere douche te nemen en op tijd naar bed te gaan. 
We hebben besloten om morgen niet naar Split te gaan maar naar Brac omdat hier een mooie baai is en leuk voor de kinderen kunnen zwemmen en in de Dinky's rond kunnen varen. Ook is besloten om later te vertrekken uit het leuke stadje Trogir  zodat we deze stad morgen verder kunnen bekijken. 
Pepijn kwam nog iets later thuis want hij mocht nog een ijsje met Anna en Roger hadden, wat een geluk. Om half 10 ging ook hij slapen.